... ای خدا بازم خودت هوای مارو داشته باش

تحویل چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 9:16

می خواستم از عید بنویسم، از تازه شدن بگم، از آریایی بگم، میخواستم حس غریب نزدیک سال تحویلمو بنویسم ولی دیدم هیچکدوم از اینا نمیتونه جای شعر سهرابو بگیره! خوب اینم عیدی من به شما! یه شعر بی نظیر...

عیدتون مبارک. پیروز و سربلند باشید!

زندگی رسم خوشایندی است.

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه ی عشق.

زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو

برود.

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند.

زندگی نوبر انجیر سیاه، در دهان گس تابستان است.

زندگی، بعد درخت است به چشم حشره.

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست.

خبر رفتن موشک به فضا،

لمس تنهایی "ماه"،

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.

زندگی شستن یک بشقاب است.

زندگی یافتن سکه ی دهشاهی در جوی خیابان است.

زندگی "مجذور" آینه است.

زندگی گل به "توان" ابدیت،

زندگی "ضرب" زمین در ضربان دل ها،

زندگی "هندسه ی" ساده و یکسان نفس هاست.

هر کجا هستم، باشم،

آسمان مال من است.

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت؟

نوشته شده توسط آناهیتا | لینک ثابت |

زندگی چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 20:7

دو روز مانده به پایان جهان، تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است. تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی. نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد. داد زد و بد و بیراه گفت،خدا سکوت کرد. آسمان و زمین را به هم ریخت، خدا سکوت کرد. جیغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سکوت کرد. به پر و پای فرشته و انسان پیچید،خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد، خدا سکوتش را شکست و گفت :عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت. تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی. تنها یک روز دیگر باقیست. بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن. لابه لای هق هقش گفت: اما با یک روز... با یک روز چه کار می توان کرد... خدا گفت:آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند ، گویی که هزارسال زیسته است و آنکه امروزش را درنمی یابد، هزار سال هم به کارش نمی آید. و آن گاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: حالا برو و زندگی کن. او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. اما می ترسید حرکت کند، می ترسید راه برود، می ترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد.

قدری ایستاد... بعد با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد، بگذار این یک مشت زنگی را مصرف کنم. آن وقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سر و رویش پاشید، زندگی را نوشید و زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود، می تواند بال بزند، می تواند پا روی خورشید بگذارد.می تواند...
او در آن یک روز آسمان خراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را به دست نیاورد اما...
اما در همان یک روز دست بر پوست درخت کشید. روی چمن خوابید. کفش دوزکی را تماشا کرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که نمی شناختندش سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.
او همان یک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند، امروز او در گذشت، کسی که هزار سال زیسته بود!

نوشته شده توسط آناهیتا | لینک ثابت |

دو قدم مانده به جنون... چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386 21:1

نمیدونم امروز به خود جنون رسیدم یا تا چند قدمیش رفتم. امروز درد کشیدم. نمیدونم این اتفاقایی که امروز برام افتاد، تصادفی بود یا یکی خودش اینارو پشت سر هم برام گذاشته بود. همشون با نظم ذهنیه خودم میومدن جلومو ماموریتشونو انجام می دادنو می رفتن. نه نشونه ای داشتن نه درجه ای. ساده ی ساده.

خدایا خودت می دونی که هیچ چیز به اندازه ی نفهمیدن زجرم نمیده. پس چرا جواب این سوالامو نمیدی؟ چرا به جای زیاد کردن معادله ها، مجهولامو زیاد میکنی؟

امروز خیلی بیشتر از قبل به انسان بودنم بالیدم. البته به عنوان یک انسان سالم! خدایا خوشحالم. خدایا ناراحتم. نمیدونم چی شده. دچار یه زجر دوست داشتنی یا شایدم یه حس قشنگ زجرآور شدم.

هیچی نمیدونم...

"-گاهی اندازه ی یک ابر دلم میگیرد-"

نوشته شده توسط آناهیتا | لینک ثابت |

چهارشنبه هشتم اسفند 1386 14:14

امروزم مثل هر روز از اونجا گذشتم. از روی اون پل که اغلب پایینش ترافیکه. پر از چراغای قرمز ماشینا. این همه آدم کجا میرن؟ چیکار میخوان بکنن؟ من اینجا چیکاره ام؟ کلی سوال دیگه...

شده تا حالا فکر کنی که فقط چند ساعت دیگه زنده ای؟ اینکه فقط 2، 3 ساعت ناقابل زمان داری تا ببینی، بشنوی، بخندی، حرف بزنی، لمس کنی، راه بری... فقط چند ساعت تا حرف دلتو به همه کس بزنی. فقط چند ساعت تا همه ی کارایی که از بچگی گذاشته بودیشون واسه فردا انجام بدی. یادته دوست داشتی تو جنگل بخوابی؟ یادته دوست داشتی یه کرم رو زنده زنده بخوری؟ پا برهنه رو شن های ساحل راه بری؟ یادته همیشه میخواستی یه روز تلافی شیطنتای دوستتو سرش دربیاری؟ یادته .........

تنها چیزی که حس کردم، بی حسی بود. نمیدونستم باید چیکار کنم. فقط یه طرح از زندگیم اومد تو ذهنم. نسبت بهش حس بدی نداشتم. کم کم بردمش زیر سوال. بعضی جاها جواب داشتم، بعضی جاها توجیه شده بود، بعضی جاها به بن بست خورده بودم. با خودم رو راست شدم...

نوشته شده توسط آناهیتا | لینک ثابت |

معجزه پنجشنبه دوم اسفند 1386 6:49

سارا هشت ساله بود که از صحبت پدر مادرش فهمید برادر کوچکش سخت مریض است و پولی هم برای مداوای آن ندارند. پدر به تازگی کارش را از دست داده بود و نمیتوانست هزینهء جراحی پر خرج برادرش را بپردازد. سارا شنید که پدر آهسته به مادر گفت فقط معجزه می تواند پسرمان را نجات دهد سارا با ناراحتی به اتاقش رفت و از زیر تخت قلک کوچکش را درآورد. قلک را شکست. سکه ها رو رو تخت ریخت و آنها رو شمرد .فقط پنج دلار.
بعد آهسته از در عقبی خارج شد و چند کوچه رفت بالاتر به دارو خانه رفت. جلوی پیشخوان انتظار کشید تا دارساز به او توجه کند ولی داروساز سرش به مشتریان گرم بود بالاخره سارا حوصلش سر رفت و سکه ها رو محکم رو شیشه پیشخوان ریخت.
داروساز جاخورد و گفت چه میخواهی؟ دخترک جواب داد برادرم خیلی مریضِ می خوام معجزه بخرم قیمتش چقدر است؟
دارو ساز با تعجب پرسید چی بخری عزیزم!!؟ دخترک توضیح داد برادر کوچکش چیزی در سرش رفته و بابام می گوید فقط معجزه میتواند او را نجات دهد من هم می خواهم معجزه بخرم قیمتش چقدر است.داروساز گفت: متاسفم دختر جان ولی ما اینجا معجره نمی فروشیم. چشمان دخترک پر از اشک شد و گفت شما رو به خدا برادرم خیلی مریض ِ و بابام پول ندارد و این همهء پول من است. من از کـــــجــا می توانم معجزه بخرم؟؟؟؟
مردی که گوشه ایستاده بود و لباس تمیز و مرتبی داشت از دخترک پرسید :چقدر پول داری؟ دخترک پولهارا کف دستش ریخت و به مرد نشان داد.مد لبخندی زد وگفت: آه چه جالب!!!فکر میکنم این پول برای خرید معجزه کافی باشه.بعد به آرامی دست اورا گرفت و گفت من میخوام برادر و والدینت را ببینم فکر میکنم معجزهء برادرت پیش من باشه ان مرد دکتر آرمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شیکاگو بود.فردای آن روز عمل جراحی روی مغز پسرک با موفقیت انجام شد و او از مرگ نجات یافت. پس از جراحی پدر نزد دکتر رفت و گفت از شما متشکرم نجات پسرم یک معجزه واقعی بود،می خواهم بدانم بابت هزینهء عمل جراحی چقدر باید پرداخت کنم؟ دکتر لبخندی زد و گفت فقط 5 دلار.

نوشته شده توسط آناهیتا | لینک ثابت |